De eindejaarsparty van C-Trip Yunnan

Ik verzeilde op de eindejaarsparty van C-Trip Yunnan, in een congrescentrum aan de rand van provinciehoofdstad Kunming.

C-Trip is een enorme reisonderneming. Vluchten, treinkaartjes, hotels, tours – wat je ook zoekt, ze handelen erin. Winst over 2018 4,5 miljard US $, aantal werknemers 45.000. Het verhaal gaat dat het nog grotere Nederlandse Booking.com deze gigant over wil nemen. Oranje boven!

De afdeling Yunnan is maar een klein onderdeel van het concern. Maar er waren toch zo’n duizend mensen op het feest.

Ik had weinig te zoeken in dit milieu, waar men kennismaakt met de vraag of je ‘buyer’ of ‘seller’ bent, en waar verkoopcijfers de conversatie bepalen. Voor mij is een ‘markt’ een plek waar etnische minderheden in hun klederdracht samenkomen.

Maar het was interessant om mee te maken – een evenement met speeches, muzak, en een lichtshow in plaats van gewone belichting; met de uitreiking van bonussen en trofeeën aan C-Trippers die het goed gedaan hadden in 2019; met de verwelkoming van het recent verworven Qunar (letterlijk ‘Ga waarheen?’) in de C-Trip familie.

De hoogste baas hield een peptalk waarin de doelen voor 2020 benoemd werden, eenvoudig samen te vatten als: Meer! Hoorde ik in zijn speech de Chinese Droom langs komen, en hoorde ik iemand aan mijn tafel grappen dat die Chinese Droom best vermoeiend was?

De zaal was tijdens de lange uren die het duurde vooral aan het keuvelen, en in de weer met zijn mobiel. Als er weer een verloting kwam veerde men op, er waren reizen en reisjes winnen, je kon twee weken naar Japan of de USA, of je kon op cruise, maar als je pech had kwam je niet verder dan Halong Bay.

Het avondeten werd opgediend. Vlees van eend, varken en koe, maag van onduidelijke afkomst, schijfjes rauwe vis met Japanse saus, een vis die wel in een pan was geweest, wat groente, en bloemencakejes. Alles goed klaargemaakt. Wel alles in afgepaste hoeveelheden, de bediening kwam geen tweede keer langs. Zo was het ook met de drank, twee flessen Chileense wijn per tafel, meer viel nergens te halen. Ik zat goed, aan mijn tafel dronken de meesten liever cola.

Het evenement sleepte zich de avond in. Op het podium meer van hetzelfde, huldigingen, spreekbeurten, personeelsleden die een liedje zongen, een dansje deden. Het werd eentonig. Het werd koud. Al is het warmer dan andere jaren, het blijft winter in Kunming, zonder verwarming.

Een enkeling hield het voor gezien. Maar de meesten wachtten de slotverloting af, er waren high end smartphones te winnen. Ik zat niet in de trekking. Om mee te doen moest je in de lobby een QR-code scannen. Om een smartphone te winnen moest je een smartphone hebben. Ik had er geen. De mijne was recent gecrasht, ik had hem nog niet vervangen. Het leven is niet eerlijk.

Eindelijk, na tienen al, de trekking voor de tweede prijs, een topmodel van Huawei.

En toen voor de hoofdprijs, een iPhone 11. De trekking werd door een computer gedaan. De deelnemers flitsten in razend tempo over een scherm op het podium. De spanning steeg. De winnaar was…. de manager die het hele evenement had gepresenteerd. Verwarring, gelach. Doorgestoken kaart, dacht ik. De trekking werd overgedaan, nu was iemand in de zaal de gelukkige.

Even later was iedereen op weg naar huis.

Het was leuk veel oude vrienden en bekenden te zien. Het was een goede dag.

Ik was er op uitnodiging C-Trip dochter Baishitong

The New Year’s Eve event of C-Trip Yunnan

pieterneele | 13 January, 2020 14:34

I ended up at the New Year’s Eve event of C-Trip Yunnan, held in a convention center in provincial capital Kunming.

C-Trip is a colossal travel company. Flights, train tickets, tours, hotels – they do it all. Total revenue over 2018 4.5 billion US$, total number of employees 45.000 . The Yunnan province  branch is much smaller, but there were still about a thousand people at the party.

It wasn’t my usual environment. Introductions came with the question whether you’re buyer or seller, talk was of sales figures. To me a ‘market’ is a place where ethnic minorities gather in traditional dress. But it was fun to attend.

There were speeches and kitschy music and a light show. Bonuses and trophies were handed out to C-Trippers who performed well. Recent acquisition Qunar (literally ‘Go where’) was welcomed to the C-Trip family.

There was a peptalk by the CEO, with plans and intentions for 2020 that could simply be summarized as: More! I couldn’t follow it in all its detail, but was the Chinese Dream mentioned in his speech? And did I hear someone at my table joke that the Chinese Dream was quite tiring?

Things went on and on. People mostly busied themselves with their phones, had a chat. A sudden rise in interest for the lottery. You could win trips. Two weeks to Japan or the USA, or a cruise. If less lucky you only got to Halong  Bay.

Dinner was served. Duck and beef and pork. And stomach of unclear origin. Slices of raw fish in Japanese sauce, and a braised fish. Vegetables and flower cakes. All in fixed amounts per table though, there were no second servings. Same for the drinks. Two bottles of Chilean wine per table, no more. I was lucky, at my table most prefered Coke.

The event dragged on into the evening. Out on stage it was more of the same. Awards, talks, a bit of song and dance. By now it took too long. It got cold, it is a Kunming winter after all, without heating.

A few left. But could you really? We were still waiting for the main lottery prize, a high end smartphone it was rumoured.

I wasn’t in the draw. To join you had to scan a QR code in the main lobby. To win a smart phone you had to have one. I didn’t, mine recently crashed and I didn’t yet replace it. Life ain’t fair.

At last the draw for second prize, Huawei’s top model phone.

I was there on the ticket of my associates at C-Trip daughter Baishitong

And then for first prize, an iPhone 11. The draw was computerized, on a screen all the entrants flashed by in super quick succession. Anticipation built. It was won by …. the manager who had presented the whole event. Confusion, laughter. I guess it was prearranged.

The draw was redone. This time it made the day of someone in the audience.

Soon after the hall was empty, everyone made their way home.

It was a pleasure to see many old friends. It was a good day.

Een staaltje incompetentie en nalatigheid van de NOS

Recent plaatste de NOS een filmpje uit Thailand op haar website waarin de politie 41 mensen uit een minibus voor 16 personen haalt. Dit onder de noemer ‘opmerkelijk’, en vergezeld van een luchtig Guinness Book of Records-achtig artikeltje.

Helaas heeft de redactie niet door dat we zitten te kijken naar de aanhouding van illegale Cambodjanen. De andere gezichten, de tweede taal die op de achtergrond klinkt, de dociele manier waarop de mensen uitstappen, de verordening op de grond te gaan zitten wat ‘normale’ passagiers nooit zouden moeten – wie bekend is met Thailand ziet meteen wat hier aan de hand is. En wie dat niet is maar wel goed kijkt snapt het ook.

Het filmpje vertoont trekken van ‘Middellandse Zee’ en van ‘Calais’: van migranten die in een overvol en daardoor gevaarlijk vervoermiddel zijn gestouwd, en van migranten die op zoek naar een beter leven ongezien proberen hun bestemming te bereiken (ongezien: er wordt in het donker gereisd).

De NOS, erop gewezen hoezeer ze de plank misslaat, corri…. Nee, de NOS doet helemaal niets. Ze laat het item ongewijzigd staan, ze handhaaft haar luchthartige toon bij een schrijnend verhaal over mensen in een benarde positie.

Als antwoord stuurt ze me een niemendalletje. De auteur van het bericht beschikte mogelijk niet over dezelfde achtergrondinformatie als iemand met uw Thaise ervaring. We hebben deze informatie aan hem doorgegeven, zodat hij daar rekening mee kan houden bij toekomstige gevallen.

Toekomstige gevallen? DIT item deugt toch ook niet, DIT item hoort toch ook verwijderd of hersteld te worden, DEZE illegale Cambodjanen in de verdrukking hebben toch ook recht op correcte berichtgeving en wat empathie?

De incompetentie is al erg. Willens en wetens de pijnlijke uitkomst van die incompetentie handhaven is nog veel erger. 

Zolang de NOS volhardt in haar opstelling kun je het item inclusief filmpje hier zien:

http://nos.nl/artikel/2133197-thai-proppen-41-mensen-in-klein-busje.html

En als ze tot inkeer komt en tot correctie overgaat, dan was dit de oorspronkelijke tekst:

In de Thaise hoofdstad Bangkok is een klein busje met 41 inzittenden door de politie van de weg gehaald. In de Toyota Hiace kunnen officieel maar zestien mensen.

Op een filmpje is te zien hoe de politie drie minuten nodig heeft om de inzittenden uit het busje te halen. De mensen staan op elkaar gepropt.

De Thai hebben met hun tripje geen record behaald. Vorig jaar werd in Rusland een andere Toyota, geschikt voor vijf inzittenden, door de politie van de weg gehaald. In die auto zaten ook 41 mensen. 

De Thaise wegen staan bekend als levensgevaarlijk. Per 100.000 inwoners sterven er 44 mensen in het verkeer.

Terzijde nog: ook de gemakzuchtige suggestie dat overvolle bussen op de Thaise wegen het relatief hoge aantal dodelijke verkeersslachtoffers veroorzaken is incorrect. Dat zal in Thailand eerder te wijten zijn aan factoren als alcoholgebruik, te hard rijden en het spaarzame dragen van bromfietshelmen. Onverantwoord volle voertuigen komen in het reguliere Thaise verkeer nauwelijks meer voor.

(Plaatsing van deze blog uitgesteld tot na de eerste rouwmaand vanwege het overlijden van de Thaise koning.)

Langs de oevers van de Yangtse???

Korte ingezonden brief, verstuurd naar de VPRO-gids, want het is toch gek als je zoiets doet zonder je kijkers te informeren:

‘Uw reisdocumentaire Langs de oevers van de Yangtse is veel- en hooggeprezen. En inderdaad, het is een levensecht portret van China en de Chinezen. Mooi gefilmd ook. Toch maar een aantekening. Die prachtige bergketen die we in de aanhef van het laatste deel zien en die tijdens de aflevering nog twee maal in beeld wordt gebracht, dat is de Meilixue Shan (Chinees) of Kawa Karpo (Tibetaans). Die ligt toch echt langs de Mekong, en niet langs de Yangtse.’

Hij werd niet geplaatst.

Happy Year of the Goat

pieterneele | 18 February, 2015 15:54

Wishing all of you a happy and healthy Year of the Goat!

A friend from Vietnam sent me the outlook for people born in the Year of the Dragon, especially edition 1964 (me). Work: no good. Health: no good. Love: no good.

Looking for a place to hide. Just for a year. ‘Cos after, the Year of the Monkey promises to be real good.

(Can’t get myself to add a goat image, too predictable.)

Gelukkig Jaar van de Geit

pieterneele | 18 February, 2015 15:45

Ieder een gelukkig en gezond Jaar van de Geit gewenst!

Een vriendin uit Vietnam stuurde me de vooruitzichten voor mensen geboren in het Jaar van de Draak, met name de editie 1964 (ik). Werk: niet best. Gezondheid: niet best. Liefde: niet best.

Zoek een schuilplaats. Voor een jaar maar. Want daarna is het Jaar van de Aap veelbelovend.

(Beetje te voorspelbaar om een plaatje van een geit toe te voegen.)

Lonely Planet pt 2: they are children’s books

And while at the subject of Lonely Planet guides: they are children’s books.

Travel is about the unknown and the unexpected, travel is about discovering. But those ‘travel’guides tell you where to go, what to see there, how to get there. You know exactly what awaits you.

Those using those books are tracing the footprints of others: a boy scout’s game. Travel-wise they, well, haven’t grown up. Those having outgrown those guides go their own independent way.

Lonely Planet pt 1: they don’t get the essence of TRAVEL

Zeeuws-Vlaanderen, the small southwestern part of Holland along the Belgian border where I was born and grew up, is done away with by Lonely Planet as an irrelevant region of farmland and chemical plants.

Now this is not true. There are some interesting old buildings in the towns of Hulst, Sluis, Aardenburg. There are characteristic tree-lined ‘polder’ dikes. In the half submerged conservation area of Saeftinghe over 200 types of birds have been spotted.

But íf it were true, what’s wrong with farms and factories? A TRAVELLER is curious. He first and foremost wonders what a place is like. Beautiful or not, that matters less. Whether there is ‘something to see’ is a worry of tourists.

And then: a TRAVELLER is open to everything. A cloud in the sky. Furrows in a field. The daily life of the one hundred thousand people living in Zeeuws-Vlaanderen.

At Lonely Planet they don’t understand this essence of TRAVEL.

Lonely Planet dl. 2: het zijn kinderboeken

En nu ik het toch over Lonely Planet gidsen heb: het zijn kinderboeken.

Reizen gaat om het onbekende en het onverwachte, reizen gaat om ontdekken. Maar zo’n ‘reis’gids zegt je voor waar je heen kunt, wat je er kunt bekijken en hoe je er komt. Je weet precies wat je te wachten staat.

Wie met zo’n boek onderweg is volgt de voetsporen van anderen: een padvindersspelletje. Wie zich door zo’n boek laat leiden staat als reiziger in de kinderschoenen. Wie die gidsen ontgroeid is gaat zijn eigen onafhankelijke gang.

Lonely Planet dl. 1: ze begrijpen niets van REIZEN

Zeeuws-Vlaanderen, land van mijn jeugd, wordt door Lonely Planet afgeserveerd als ‘een onbeduidend plattelandsgebied met boerderijen en een paar chemische fabrieken’.*

Nu is dat niet waar. Er staan een paar mooie oude gebouwen in Hulst, Sluis, Aardenburg. De beboomde polderdijken zijn fotogeniek. In het Verdronken Land van Saeftinghe, buitendijks natuurgebied, zijn meer dan tweehonderd vogelsoorten waargenomen.

Maar áls het zou kloppen, wat is er dan mis met boerderijen en fabrieksschoorstenen? Een REIZIGER is nieuwsgierig. Hij wil vooral zien hóé het ergens is. Mooi of lelijk, dat doet er minder toe. Of iets ‘bezienswaardig’ is, daar maakt een toerist zich druk om.

En dan: een REIZIGER is ontvankelijk voor alles. Een wolk in de lucht. De voren in een akker. Het alledaagse leven van die honderdduizend inwoners van Zeeuws-Vlaanderen.

Van deze essentie van REIZEN hebben ze bij Lonely Planet niets begrepen.

* Zoals geciteerd in NRC Handelsblad van 23 juli 2014