Category: Laos-Nederlands

Het dochtertje van vijf van de vrienden bij wie ik verblijf eet zakjes melkpoeder.

Ik eet pakjes instant noodles – droog, als je ze weekt zijn ze niet meer te eten.

Ik luister graag naar de Laotiaanse radio die ik niet versta. De zachte vrouwenstemmen die presenteren, de intonatie, de monotoon ritmische muziek.

‘r Gebeurde weinig in het eerste blogje met deze titel.

Dit is ook realiteit.

Yaba jongens high van de speed rijden high speed op hun brommers door Luang Phabang.

De Hmong zijn de dealers – zegt een jonge jurist. Ik weet niet of dat alleen maar de ervaring is van de advocatenpraktijk waar hij werkt. Of dat het gestaafd kan worden met harde cijfers. Of dat het de Laotiaanse geruchtenmachine weer is. Of de gewoonte de Hmong de schuld te geven als er iets verkeerd gaat in het land. Ze vormen een van de grootste minderheden in het land. Ze vochten aan de Amerikaanse kant in de Vietnam oorlog, die een geheime vertakking had in Laos. Amerika trok zich terug, de communistische Pathet Lao kwam aan de macht, met de betrekkingen met de Hmong is het nooit goed gekomen.

Het yaba gebruik leidt tot stijgende criminaliteit. Brommers worden gestolen. In huizen wordt ingeslopen. De mensen hebben een hek om hun erf gezet om hun nieuwe bezittingen te beschermen, verworven dankzij de economische vooruitgang. Cctv camera’s houden nu delen van Vientiane en Luang Phabang in het oog.

Een herinnering aan een bezoek aan Laos twintig jaar geleden komt naar boven. Ik was reisleider voor een Nederlandse reisorganisatie. Onze Laotiaanse gids vertelde ons dat er in Laos geen criminaliteit was. En geen prostitutie.

’s Avonds werd ik uitgenodigd wat te drinken met de Thaise touroperator die door het Nederlandse bedrijf was ingehuurd voor de organisatie van de reis, en die in Vientiane was.

Op de tafel stond een fles Black Label. Op de sofa’s zaten een paar meisjes. ‘For talking and entertainment’, gebaarde hij. Ik vroeg me af wat hij met het entertainment bedoelde, gezien de opmerking van de gids. ‘True. Laos cannot fuck. I try many times’, bevestigde hij.

Dat zou lang voor de stijging van de criminaliteit al veranderen. Drie jaar later verdienden een Laotiaanse vriend en zijn collega receptionisten in een hotel in Vientiane goed geld door buitenlandse zakenlui toe te staan prostituees mee te nemen naar hun kamer.

Ik leef hier eenvoudig. Geen airconditioning – net uit te houden. Geen warm water – ook net uit te houden. Er is wel een wasmachine. De tv is stuk en er is geen internet in huis – dat is goed, zodoende lees ik meer. Murakami, Coetzee, Verstraten’s boek over Korea. Voor email en internet ga ik naar een koffiezaak met wifi – meestal om de andere dag, een paar uur. Tlijkt een zorgeloos bestaan.

Maar ‘r heerst dengue in Luang Phabang, ’r overleed al iemand, hij werd 18. Laos is vaak een van-horen-zeggen land. ‘’r Vielen al veel meer slachtoffers, vooral in het dorp aan de overkant van de rivier.’ ‘In het ziekenhuis is soms geen plaats’. Aan heldere informatie kom je moeilijk.

Er reed een reclameauto met geluidsinstallatie door de stad om de bevolking te waarschuwen. Mijn vrienden houden hun jonge dochtertje zoveel mogelijk binnen. Buiten is ze ingesmeerd met muggen werend spul.

Op straat trekken mensen zich van de dreiging op het oog weinig aan. Ze dragen gewoon korte broeken, T-shirts en sarongs – geen kleding waarmee je je de muggen van het lijf houdt. Ik zelf ga als geboren zorgenmaker hele dagen gehuld in lange broek en heb sokken aan. Pas zijn tuin en terrein besproeid (à 10.000 Laotiaanse kip = 1 euro per huishouden tenzij je je armoede aan kun tonen), maar dan vraag ik me weer af wat voor gif er in de spray zit en wat voor kwaad me dat kan doen.

Zo is ‘r altijd wat.

Sinds de Franse koloniale tijd was Laos bekend om zijn rust. In vergelijking met hun Indochinese buren werd er van de mensen gezegd dat de Vietnamezen rijst plantten, de Cambodjanen rijst aten en de Laotianen toekeken hoe rijst groeide. De bescheiden en stille bevolking gaf het langzame Laos zijn kalme charme.

Die charme is niet helemaal verdwenen. Maar de dingen zijn wel veranderd – op zijn Laotiaans.

In Vientiane, de hoofdstad, ligt een nieuwe verhoogde boulevard langs de Mekong waar voorheen de mensen wat aten en dronken in zaakjes op palen, gemaakt van hout en met een afdak van palmbladeren. De promenade bracht ze in beweging. Al is het niet meer dan slenteren wat ze doen, ze overdrijven het niet. Een paar skatende jongens zijn een uitzondering. Twee keer komt een jogger me tegemoet, ik schrik ervan, maar het blijken expats.

Als je door de stad loopt moet je tegenwoordig uitkijken en wachten voor auto’s voor je oversteekt. De hoeveelheid verkeer rechtvaardigde zelfs de introductie van stoplichten en straten met eenrichtingverkeer. De krant meldt parkeeroverlast en auto’s die stoepen en straten blokkeren.

Als je Laos in wat vroegere dagen hebt gezien vallen de nieuwere dagen niet mee. ‘Vroeger was alles beter… enzovoorts.’ Maar dat is natuurlijk een nostalgische buitenlandersblik, de Laotianen zijn blij dat ze geleidelijk aanhaken bij de moderne tijd.

Zo zeer zelfs dat ik deze keer van Vientiane naar Luang Phabang vloog in een straalvliegtuig in plaats van een propellertoestel. Een eerdere poging om een straalvliegtuig in gebruik te nemen was een paar jaar geleden een jammerlijke mislukking, of natuurlijk afhankelijk van je invalshoek een toe te juichen mislukking. Dat lease toestel bleef al spoedig aan de grond, naar het verhaal ging omdat er geen geld was voor reparaties, of volgens een ander verhaal vanwege een gebrek aan passagiers.

Maar deze keer vliegt Lao Airlines met een Airbus en het nieuwe Laos Central Airlines met een Boeing en lijkt de intrede van de straalluchtvaart definitief.

Stap voor stap wordt Laos opgenomen in de vaart der volkeren.